Zeilersleven

TRANSLATION BUTTON BELOW ⬇️         KLIK OP DE FOTO'S OM ZE GOED TE ZIEN ✅

 Chillen

4 weken lang alweer hebben we een heerlijke tijd op St.Martin in de baai van Marigot doorgebracht. Dit is dus het Franse deel van het eiland dat met het Nederlandse St.Maarten gedeeld wordt. De omgeving hebben we weer verkend. Je kunt met je bijbootje via een verbindingskanaaltje naar de lagoon. Hier liggen ook heeel veel boten en is best groot. Een medezeiler probeert hier zijn ontmastte katamaran te fixen. Hij heeft een tweedehands mast met alles erop en eraan kunnen bemachtigen....maar nu moet alles aangepast worden voor zijn eigen boot. We helpen hem om de zeilen van de rolsystemen af te wikkelen. Dat is al een megaklus maar er moet nog zoooveel gebeuren om de boot weer vaarklaar te krijgen. Geen pretje...en ontmasting komt nogal eens voor hier. Zo zie je veel gestrande zeiljachten in de Carieb waarvan de eigenaren blijkbaar alle hoop verloren hebben en hun schip hebben achter gelaten. En dat blijft dan jaren liggen. Vaak in het water en half gezonken. Geen uitzondering.  Vaak al geplunderd en ontdaan van de dingen van waarde die erop of eraan zaten.

Huisvlijt.

Het eiland is groen en het klimaat is prettig. Aardig veel wind en niet veel vochtigheid in de lucht. Kortom, een fijne tijd die we hier hebben doorgebracht. 

MarigotMarigotMarigotOnze 'huisdieren'Prehistorisch Windy voorziet ons van weerberichten.

Maar dan gaan we weer verder om de zeilvrienden te ontmoeten die onze opgestuurde spullen aan boord hebben.

Lekker zeilen!

Het wordt het eiland Bequia (uitspraak 'Bekway') onderdeel van Saint Vincent en de Grenadines. We besluiten rechtstreeks daar naartoe te zeilen en dat levert een mooie tocht van twee dagen op! (Zie video's 'naar Bequia') Helaas begeeft onze stuurautomaat het aan het begin van de tweede nacht. Met de hand sturen dus en we lopen wachten van 1 uur om toch wat slaap te kunnen pakken.

Bij Bequia worden we verwelkomd met een fikse bui en een donkere lucht. Het blijkt kortstondig en we ankeren in de baai. Eerst even een power nap en daaarna een plezierig weerzien met onze zeilvrienden die ook meteen een maaltijd voor ons gemaakt hebben. Heerlijke ontvangst!

Het eiland is klein en minder groen maar mooi met maar 5000 inwoners. Het dorpje is vriendelijk, relaxed, veilig en gezellig. Veel restaurantjes er omheen aan de waterkant.  Het waait hier wel bijna iedere dag hard tot heel hard maar we liggen rotsvast op ons anker!

 Nieuwe vlag!

Nieuw met 3D printer!! Opgevreten door UV

We lopen naar de andere kant van het eiland. Hoewel niet ver is het wel een uitdaging over de steile hellingen. We bereiken de Sand bar. Het is nu echter laagseizoen en we zijn de enigen daar. Het plan was om naar deze baai te zeilen, maar dat blijkt geen optie. Er loopt hier te veel deining binnen.

Nou ja en ondertussen is het WK gestart. We zien een aantal wedstrijden op een groot scherm in een kroegje.

Alleen! Vrijwel geen animo hier. Dat mag de pret niet drukken. We genieten vooral van Curacao en Nederland. Wat een positieve vibes zuigen we op! Vooral zooo geweldig voor Curacao!! The Blue Wave heeft zijn stempel op de wereld gedrukt! En de Nederlandse massa fans is ook fantastisch om te zien! En nu verder kijken naar de wedstrijden in de knock out fase! Wel grappig trouwens dat we op een gegeven moment in die kroeg zijn terwijl ondertussen de bar verbouwd wordt. Echter... wel voortdurend hun service aan ons verlenen en zelfs de maaltijd gratis geven ter compensatie van de rotzooi om ons heen. Is toch geweldig?! 

Het regenseizoen is begonnen.

Het eiland wordt met de dag groener. Bloemen ontluiken en wij zitten zo af en toe binnen om de plensbuien te mijden. Binnenkort zullen we hiervandaan vertrekken richting Trinidad waar we uit het water willen voor de nieuwe antifouling. Eerst maar eens contact opnemen wanneer ze plek voor ons hebben. We nemen een maand de tijd op de wal omdat we ook regen kunnen verwachten dus misschien niet iedere dag wat kunnen doen. En...waarschijnlijk bloedheet op de wal wat ons tempo zal vertragen.  Steven heeft ondertussen het euvel in de autopilot gevonden. Een klein plastic radartje is gescheurd.

Dat is echter niet afzonderlijk te krijgen. Jammer want hij ziet er verder nog fantastisch uit! We besluiten om een nieuwe autopilot aan te schaffen want het is een essentieel onderdeel van het zeilen en hij is inmiddels wel 30 jaar oud. We zullen hem echter wel waar dan ook laten repareren want dan hebben we mooi een reserve! 

Nog wat foto's: